نازم به یلی که پرچـمـش قـرآن بود            بر آن همه زخم، مرهمش قرآن بود

با مشت گره کرده چو در خون غلتید            هم‌صحـبت آخـرین دمـش قـرآن بود

افشین علا

مـردم همه دیـدنـد که خـاشـع بـودی            با دشمن دین، هـمیـشه قـاطـع بودی

با مـشـت گـره کـرده زمـین افـتادی            مصـداق حـدیـث «لایـبـایـع» بودی

محمدحسین چاوشی

بـگـذار شُـکــوهِ مـا تــمـاشـا بـشــود            تـا درس بـرای اهـلِ دنــیــا بــشــود

یـا رب! مــددی کـن گـرهِ ایـن ایّــام            بـا مـشـت گــره کــرده او وا بـشـود

محمد پورمرادی

مرد و زن‌مان، مالـک اشـتر هستیم            جان‌بـرکف این ملت و کشور هستیم

ما بر سـر خـصـم، بارش سـجـیـلـیم            ما مشت گـره کـرده رهـبـر هـسـتیم

صامره حبیبی

تـا کــور شـود خـصـم بــدآوردۀ تـو            پـابــنـد تـوأیـم و دسـت‌پــروردۀ تــو

باهم بـودن به قـصد نـابـودی خـصم            رازی‌است در آن مشت گره کرده تو

ناصر فیض

این دست، نشان‌ست، علمدار حرم را            افتاده ولی باز گـرفـته‌‌ست، عَـلـم را

با مشت گره کرده به ما، رهبر ما گفت:            اینگـونه بـگـیریم گـریـبـان سـتـم را

قاسم صرافان

مردانه به سوی جـنـت الاعـلا رفت            پـرواز کـنـان بـه دیـدن مـولا رفـت

جان داد و نداد دست در دست یزید            با مشت گـره کرده از این دنیا رفت

محمد حسین رحیمیان